Blog

June 1st has already passed ~ Het is al weer 1 juni geweest


As I am writing this it is already July even. Just like in the Netherlands, we also call this Summer here in Dominica and all school holidays start in July. And with Summer, unfortunately, the rainy season also starts. Of course, rain is important, it would not be called a rainforest without rain, would it.

Personally, it is not my favourite season, the humidity rises considerably, and that just does not feel good. It is all part of living on a tropical island with a big rainforest I guess.

So why then is the title of this blog it is already June 1st? Why is that an important date? And not just here in Dominica, in the entire region.
June 1st is the official start of the hurricane season. The season lasts a total of 6 months until 30th November.

Until last year, I never really thought about it that very consciously. Yes, ok, Dominica is in hurricane belt. But the last major hurricane was in 1979. Of course, there were hurricanes in the area last year before I left for the Netherlands on August 21st. They only brought a lot of rain and wind, and life went as normal. And was I prepared? In hindsight, no absolutely not.

Moreover, the local population was also reasonably ‘carefree’. And I sort of assumed that they would know. That is me looking back with the knowledge of what happened in September.
Everyone knows what happened last year, 3 major hurricanes within 1 month. Nobody was expecting this and therefore nobody was really well prepared. Certainly not for the hurricane that hit Dominica. With wind speeds of over 250 km per hour, the hurricane moved over our small island at a painfully slow speed. At the same time, how can you prepare for so much devastation really?

And during all this I was in the Netherlands. I therefore still do not know how it feels, fortunately. Now that the new season has started, the tension is felt by everyone. Although not voiced a lot, it is in the back of everyone’s mind.

I, of course, cannot escape that either. For the first time I will now live here during a hurricane season. And I am very aware of that. However, I have no idea how I can and should prepare. Where do you start, what can you do and what better to avoid? I rent a small apartment so there is not much room to store things.

Fortunately, the experience of last year has now made local organizations better prepared. Regularly, tips from the Red Cross, for example, are posted on Facebook. And everyone I talk with has other useful tips. To name a few, make sure you have enough drinking water, dry food such as rice and pasta and canned goods such as vegetables and fish. Put your passport, cash and other valuables in Ziploc bags. Make sure you have a first aid kit. Put some clothes in a plastic container, with toothpaste, soap, towel, etc … Know where your shelter is, although I am lucky that 2 people have already offered that I can come stay with them. Make sure that friends and family have your phone number.

Personally, there is no a lot I can do at my home, I see others putting up shutters on the windows and working hard to have their roofs repaired in time. And there is not much more you can do, just fingers crossed, faith and pray that nothing happens this year. None of the islands in the region are with the reconstruction, it is too soon for that, there is too much damage and building materials are scarce and expensive.

There is however also good news. On Sunday I attended the key ceremony for 2 new houses in the community of St. Joseph. And as you can see in the pictures, more new and refurbished buildings are being finished.

And between all of this, life goes on and I take steps forward towards the construction of the Breadfruit House. The creative center for children that I am going to build here. And, after last year’s experience, the need is even bigger now. Soon a whole new website will be launched. More about that in my next blog, for now ‘see you’ next time.

Love, Marieke

****************************************************************

Terwijl ik dit schrijf is het zelfs al bijna juli. Ook hier op Dominica het dit zomer en alle scholen hebben vanaf begin juli vakantie. En met de zomer begint hier, helaas, ook het regenseizoen. Natuurlijk is regen belangrijk, een regenwoud heeft nu eenmaal regen nodig.

Persoonlijk vind het minder fijn, de luchtvochtigheid stijgt behoorlijk, en dat voelt gewoon niet lekker. Het hoort er natuurlijk wel gewoon bij als je wilt wonen op een tropisch eiland met veel regenwoud.

Waarom is de titel van deze Blog dan het is alweer 1 juni geweest? Waarom is dat een belangrijke datum? En niet alleen hier op Dominica, eigenlijk in de hele regio.

Op 1 juni is het orkaan seizoen helaas weer begonnen. Het seizoen duurt in totaal 6 maanden tot 30 november.

Tot vorig jaar heb ik daar eigenlijk nooit zo heel bewust bij stil gestaan. Ja ok, Dominica ligt in orkaangebied, maar ach de laatste zware orkaan was in 1979. Natuurlijk waren er vorig jaar voor mijn vertrek naar Nederland op 21 augustus wel orkanen in de buurt. Die brachten alleen veel regen en wind, verder ging het leven gewoon zijn gangetje. En was ik voorbereid? Als ik nu terug kijk, nee absoluut niet.

Bovendien de lokale bevolking was ook redelijk ‘ onbezorgd’. En ik ging er vanuit dat zij het wel zouden weten. Dat zeg ik met de wetenschap van nu.

Iedereen weet inmiddels wat er vorig jaar is gebeurd, 3 zware orkanen in 1 maand tijd. Dat had niemand verwacht en dus was ook niemand echt goed voorbereid. Zeker niet op de orkaan die Dominica vol geraakt heeft. Met windsnelheden van boven de 250 km per uur trok de orkaan tergend langzaam over ons kleine eiland.

En tijdens dit alles was ik in Nederland. Hoe zoiets voelt weet ik, gelukkig, nog altijd niet. Nu het nieuwe seizoen is begonnen is de spanning bij iedereen merkbaar. Al wordt er niet veel over gesproken, iedereen is er wel mee bezig.

Ook ik ontkom daar niet aan natuurlijk. Voor het eerst maak ik nu bewust een orkaan seizoen mee. Tegelijk heb ik geen idee hoe ik me kan en moet voorbereiden. Waar begin je, wat kun je doen en wat beter niet? Ik huur een klein appartement dus veel ruimte om dingen op te slaan is er niet.

Gelukkig zijn door de ervaring van vorig jaar lokale organisaties nu wel beter voorbereid. Regelmatig komen er op Facebook tips voorbij van bijvoorbeeld het Rode Kruis. En iedereen met wie ik praat heeft weer andere bruikbare tips. Om er een paar te noemen, zorg dat je voldoende drinkwater, droog voedsel als rijst en pasta en dingen in blik, zoals groenten en vis, hebt. Doe je paspoort, contant geld en andere waardevolle zaken in ziploc bags. Zorg dat je een EHBO trommel hebt. Doe wat kleding in een plastic container, met tandpasta, zeep, handdoek, etc… Weet waar je eventuele shelter is, al heb ik het geluk dat 2 mensen al hebben aangeboden dat ik bij hen mag verblijven als het nodig is. Zorg dat vrienden en familie je telefoonnummer hebben.

Persoonlijk kan ik aan mijn woning weinig doen, ik zie anderen zorgen voor luiken voor de ramen en hun daken tijdig gerepareerd te krijgen. En meer dan dat kun je niet doen, alleen duimen, hopen en bidden dat er dit jaar niets gebeurd. Geen enkel eiland in de regio is klaar met de wederopbouw, daarvoor is het te kort geleden, is er teveel schade en zijn de bouwmaterialen schaars en duur.

Er is gelukkig ook goed nieuws. Op zondag heb ik, in St. Joseph,  de sleuteloverdracht van 2 nieuwe huizen bijgewoond. En zoals jullie op de foto’s kunnen zien, zijn er steeds meer gebouwen die weer klaar voor gebruik zijn.

En tussen dit alles door gaat het leven gewoon verder en maak ik stappen voorwaarts richting de bouw van het Breadfruit House. Het creatieve centrum voor kinderen dat ik hier ga bouwen. Waar, na de ervaring van vorig jaar, alleen nog maar meer behoefte aan is. Binnenkort wordt er een hele nieuwe website gelanceerd. Daarover meer in mijn volgende Blog, voor nu ‘tot ziens’

Liefs, Marieke

 

Advertenties

Yes, finally it is party time! ~ Ja, eindelijk tijd voor een feestje!

 

In my previous Blog, I took you to Charlotte’s Nursery, where I handed out a full suitcase with cuddly toys. That was the first time the Bread & Fruit for Dominica Foundation was able to do something. Especially because the boxes that were sent were ‘on the road’ for a long time. According to PostNL, the 2nd box also arrived on Dominica, unfortunately still untraceable here. Fingers crossed that it eventually turns up.

On Sunday, April 29 Lifeline, where I work as a volunteer, organized a big party for children with disabilities. There are a few schools for children with disabilities and Lifeline also supports various families. We knew enough children to invite.

Location was the backyard at Lifeline, where a big tent was put down. Various volunteers from Marine Reach and Hope Foundation came to assist the children. There was a swing, which was used a lot, a few footballs and paper, crayons, glitter and glue to make fun things.

I found a number of balloons in my suitcase and the entrance and the tent were cheerfully decorated. Unfortunately, balloons cannot endure the tropical sun very well and a huge bang was heard regularly when another exploded. Luckily that did not spoil the fun.

Lifeline had received a lot of (Christmas) gifts from an organization in England. Which were not on time for Christmas and therefore were now distributed to everyone. Brothers and sisters were also thought of. Therefore, all children went home with several gifts.

Of course, refreshments and fresh juice were provided for as well. Here they call that snacks. That is a small tray with, for example, a small drumstick, a cake, a sandwich and a mini quiche. And fresh juice of course.

Because all the cuddly toys were already distributed at Charlotte’s Nursery, I offered to sponsor part of the food and drinks. And the balloons of course. Thus the 2nd activity of The Bread & Fruit for Dominica Foundation is a fact.

Everyone had a great afternoon and went home happy with gifts.

Since a few weeks I have been actively helping to facilitate workshops on Gender Based Violence (which includes child abuse), how can you help someone, where do you send someone. How do you file a report etc? These are paid for by the UNFPA, United Nations Population Fund. Figures show that Dominica has the dubious honour of having the highest percentage of child abuse in the region. A lot of work still needs to be done. This is a step in the right direction.

The chance that I will come across this in my creative centre is 100%. That is why I believe it is important to gather as much knowledge and information as possible so that I know what to do.

That is why I, also on behalf of Lifeline, am part of a working group that draws up guidelines on how the various procedures should go. Think of reporting, the way in which a victim (here they say survivor) is treated in the hospital, the legal process, where can one go for (legal) help or counselling etc. Then it is very important that the government plays an active role in this. starts implementing these guidelines everywhere. The current state of affairs is far from ideal, especially with regard to how a survivor is dealt with.

‘see you’ at my next Blog, with love Marieke

Facebook: https://www.facebook.com/breadandfruitfordominicafoundation/

*************************************************************************************

In mijn vorige Blog heb ik jullie meegenomen naar Charlotte’s Nursery, waar ik een volle koffer met knuffels heb uitgedeeld. Dat was de eerste keer dat de Bread & Fruit for Dominica Stichting iets heeft kunnen doen. Met name omdat de dozen heel lang onderweg zijn geweest. Volgens PostNL is de 2e doos overigens ook op Dominica aangekomen, helaas nog steeds onvindbaar hier. Duimen dat ie uiteindelijk ook opduikt.

Op zondag 29 april had Lifeline, waar ik als vrijwilliger werk, een groot feest georganiseerd voor kinderen met een beperking. Er zijn een paar scholen voor kinderen met een beperking en Lifeline ondersteunt ook diverse gezinnen. Het was dus niet moeilijk om kinderen uit te nodigen.

Locatie was de achtertuin bij Lifeline, waar een grote tent was neergezet. Diverse vrijwilligers van Marine Reach en Hope Foundation kwamen assisteren om de kinderen bezighouden. Er was een schommel, die intensief gebruikt werd, een paar voetballen en papier, kleurpotloden, glitter en lijm om leuke dingen te maken.

Ik had nog een lading ballonen gevonden in mijn koffer, en daarmee werd de ingang en de tent vrolijk versierd. Helaas kunnen ballonnen niet heel goed tegen de tropische zon en werd er regelmatig een enorm knal gehoord, als er weer 1 was geklapt. Gelukkig mocht dat de pret niet drukken.

Van een organisatie in Engeland had Lifeline heel veel (Kerst)kadootjes gekregen. Die absoluut niet op tijd waren voor kerst en daarom nu aan iedereen werden uitgedeeld. Ook aan broertjes en zusjes werd gedacht. De meeste kinderen gingen dus met meerdere kadootjes naar huis.

Natuurlijk werd er ook voor versnaperingen en vers sap gezorgd. Hier noemt men dat snacks. Dat is een bakje met o.a. een kleine drumstick, een cakeje, een sandwich en bijvoorbeeld een mini quiche. En vers sap natuurlijk.

Omdat alle knuffels al waren uitgedeeld bij Charlotte’s Nursery heb ik aangeboden om een deel van het eten en drinken te sponsoren. En de ballonnen natuurlijk. Daarmee was de 2e activiteit van Bread & Fruit for Dominica Stichting een feit.

Iedereen heeft een hele leuke middag gehad en ging tevreden naar huis met kadootjes.

Sinds een paar weken help ik actief bij het faciliteren van workshops over huiselijke geweld en kindermishandeling, hoe kun je iemand helpen, waar stuur je iemand naar toe. Hoe doe je aangifte etc. Deze worden betaald door UNFPA, United Nations Population Fund.  Uit cijfers blijkt dat Dominica de twijfelachtige eer heeft om het hoogste percentage kindermishandeling in de regio te hebben. Daar moet dus nog heel veel werk verricht worden. Dit is een stap in de goede richting.

De kans dat ik daar dus mee te maken krijg in mijn creatieve centrum is 100%. Ik vind het daarom belangrijk zoveel mogelijk kennis en informatie te vergaren, zodat ik weet wat te doen.

Het is daarom dat ik ook, namens Lifeline, onderdeel ben van een werkgroep die richtlijnen opstelt over hoe de diverse procedures moeten gaan. Denk daarbij aan het doen van aangifte, de manier waarop slachtoffers (hier zegt men overlevende) in het ziekenhuis worden behandeld, de rechtsgang, waar kan men terecht voor (juridische) hulp etc. Daarna wordt het zaak dat de overheid hier een actieve rol in gaat spelen, door overal deze richtlijnen door te voeren. De huidige stand van zaken is verre van ideaal, zeker met betrekking tot hoe er met een overlevende wordt omgegaan.

‘tot ziens’ bij mijn volgende Blog, liefs Marieke

Facebook: https://www.facebook.com/breadandfruitfordominicafoundation/

Visit to Charlotte’s Nursery ~ Bezoek aan Charlotte’s Nursery

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

After months of waiting for the 2 boxes that I sent on November 26, 2017, I finally received 1 box at the end of March, filled with more than 60 cuddly toys. Unfortunately, the other box is still ‘in transit’ and according to PostNL (Dutch Postal Services), they consider it to be lost. More about that later.

I have been looking forward to sharing all cuddly toys so much. And Thursday 26th April that time had finally arrived.

But let me go back in time. While staying in the Netherlands, immediately after the hurricane, I received a lot of donations. Cuddly toys but also money, part of which I have used a part to buy more cuddly toys. The idea was to distribute them as Christmas presents, well that of course never happened.

One of the cuddly toys in the box is Mara the mermaid. I decided to make her the star of this story. I first met her in a store in Eindhoven the Netherlands and we immediately became friends. Which actually means I just could not resist buying her and Marlon her fiancé.

When I finally was able to pick up the box after 4 months and opened it at home, Mara was the first one I saw. And that is clearly visible in the photo, indeed a great reunion.

The box had survived the long journey and there was no (water)damage or anything like that. Time to start the search for a ‘new forever home’ for all the toys.

We choose Charlotte’s Nursery in Newton, pretty close to where I live. And last Thursday was the day. Together with Mara, we put all the cuddly toys in a suitcase, which was easier to transport than in the box in which they arrived.

Once at the school, all children were waiting in anticipation. Normally all school children in Dominica wear uniforms. Today, however, it was dress as twins day. This means that you wear the same as your ‘twin’ brother or sister. That alone was such a lovely picture in itself.

Imagine seeing for example of Wilma and Fred Flintstone, Peppa Pig brother and sister, African king and queen. And let’s not forget a bride and groom. The children were dressed with a great eye for detail and the total picture was so lovely.

Mara, at her own request, remained out of the picture. She cannot accept that the other box has simply disappeared. Because in that box there are also many new books, cars, dolls, the rest of her cuddly friends and of course her fiancé Marlon.

All the children were very curious who or what was in the big black suitcase. My friend Tina from Lifeline explained to everyone that I had come all the way from the Netherlands and brought a suitcase full of friends. Those friends were very lonely and that they were looking for a ‘new forever home’.

Each set of children was invited to choose a new friend from the suitcase. Then they were all asked to choose a name and they had to promise to take good care of their new friend. And there was immediately cuddling all around.

After we sang some nice songs together and everyone had shown his or her toy again, it was time to go home. We did leave some cuddly toys behind for the children who were not at school that day.

A very nice morning, with lots of happy faces. Mara went home with me in anticipation of box nr. 2, which she says will arrive in Dominica any time soon. Let’s hope she is right.

‘See you’ at my next blog,

Love Marieke and Mara

 

***************************************************************

 

Na maanden van wachten op de 2 dozen die ik op 26 november 2017 al had verstuurd, kon ik eind maart eindelijk 1 doos, gevuld met ruim 60 knuffels in ontvangst nemen. De andere doos is helaas nog altijd ‘in transit’, en moet volgens PostNL als verloren worden beschouwd. Daarover later meer.

Ik had er erg naar uitgekeken om de knuffels uit te kunnen delen. En donderdag 26 april was het dan zover.

Maar laat ik even terug gaan in de tijd. In Nederland, direct na de orkaan, heb ik heel veel donaties gekregen. Knuffels maar ook geld, waarvan ik een deel heb gebruikt om meer knuffels te kopen. Het idee was om ze als Kerst kado uit te delen, dat is duidelijk niet gelukt.

Een van de knuffels in de doos is Mara de zeemeermin. Ik heb besloten om haar de ster van dit verhaal te maken. Ik heb haar  en vriendje Marlon, voor het eerst ontmoet in een winkel in Eindhoven en we hadden direct een click. Lees, ik kon het gewoon niet laten om hen te kopen.

Toen ik de doos, na 4 maanden, eindelijk kon ophalen en thuis opende, was zij de eerste die ik zag. En dat is duidelijk te zien op de foto, een geweldig weerzien.

De doos had de lange reis goed overleefd en er was geen (water)schade of iets dergelijks. Tijd dus om met alle knuffels op zoek te gaan naar hun nieuwe vriendjes en vriendinnetjes.

Het werd Charlotte’s Nursery in Newton, redelijk in de buurt van waar ik woon. En afgelopen donderdag was het dan zover. Samen met Mara hebben we alle knuffels in een koffer gedaan, dat was makkelijker vervoeren dan in de doos.

Eenmaal aangekomen zaten alle kindertjes al klaar. Normaal gesproken dragen alle schoolkinderen in Dominica een uniform. Vandaag echter was het tweeling kleding dag. Dat betekent dat je het zelfde draagt als je ‘tweeling’ broer of zus. Dat alleen al leverde schattige plaatjes op.

Wat dachten jullie bijvoorbeeld van Wilma en Fred Flintstone, Peppa Pig broer en zus, Afrikaanse koning en koningin. En niet vergeten een bruid en bruidegom. Er was duidelijk veel werk van gemaakt met oog voor detail.

Mara bleef, op haar eigen verzoek, buiten beeld. Ze kan zich er nog niet bij neerleggen dat de andere doos gewoon verdwenen is. In die doos zitten nl. ook heel veel nieuwe boeken, auto’s, poppen, de rest van haar knuffel vrienden en natuurlijk haar vriendje Marlon.

Bij binnenkomst zat iedereen al klaar, ze waren natuurlijk benieuwd wat er in die grote zwarte koffer zat. Mijn vriendin Tina heeft aan iedereen uitgelegd dat ik  helemaal uit Nederland ben gekomen en een koffer vol vrienden hadden meegebracht. Die vrienden waren heel eenzaam en op zoek naar een nieuw ‘for ever home’.

Elk setje kinderen werd uitgenodigd om een nieuwe vriendje of vriendinnetje uit te kiezen. Daarna mochten ze allemaal een naam kiezen en moesten ze beloven om goed voor hun nieuwe vriendje/vriendinnetje te zorgen. Er werd direct flink geknuffeld.

Nadat we gezamenlijk nog wat leuke liedjes hebben gezongen en iedereen zijn of haar knuffel had geshowd, was het tijd om naar huis te gaan. We hebben wel nog wat knuffels achter gelaten voor de kinderen die niet op school waren die dag.

Een hele leuke ochtend, met heel veel blije gezichten. Mara is met mij mee naar huis gegaan in afwachting van doos 2, die volgens haar, elk moment op het eiland aankomt. Nu maar hopen dat ze gelijk heeft.

‘Tot ziens’ bij mijn volgende Blog,

Liefs Marieke en Mara

Farewell to the United Nations ~ Afscheid van de Verenigde Naties

When I moved in with Lifeline on December 11th, I never expected I would share the house with so many different people in just 4 months. To give you an idea of the layout of the house. Upstairs there are 3 spacious bedrooms, a master with a private bathroom, the 2 other rooms share a bathroom. There is also a spacious kitchen and living room, as well as a large balcony. The family lives downstairs.

On the day I arrived, a Canadian guy, working for Digicel one of the telephone providers, already lived here. He was the one who turned on the air-conditioning one night and blew all the fuses. To date, we have electricity through a very long extension cord from downstairs. I was not amused because even I understood that you can’t run air conditioning on it, but apparently, he had forgotten that.

The Canadian moved shortly thereafter to the neighbours’ house and was succeeded by a nurse from England. She also moved fairly quickly to her own place. Meanwhile, a lady from Uganda had moved in. She works for UNFPA and stayed until last Saturday, March 14th.

After the nurse, another Brit came, from All Hands & Hearts. He only stayed 1,5 weeks as he was asked to go to Mexico to help after the major earthquake that happened last year. So, the room was empty again.

However not for long as a young man from Kenya made his way to 3 Munro Street. He works for CDAC, an organization that deals with communication after a (natural) disaster. He ended up staying till last Thursday, April 12th.

In the end, I shared the house for over 3 months with neighbours from Uganda and Kenya. We called ourselves a mini version of the United Nations as a joke.

A lot has changed in those months. When I arrived, the broken windows had not been replaced, tarpaulins were still on the roof. There was no internet and no Wi-Fi and only cold water for showering.

Because it rained for weeks in a row, it meant mopping, strategically placing buckets and sometimes laying down towels because we did not have enough buckets. And every morning again, mopping, emptying buckets and wringing out towels. And all the while the new roof was downstairs in the living room, waiting for the rain to stop.

Somewhere at the end of January, the rain stopped and the roofers started. Which resulted in new challenges. Because the tarpaulins were not always well-repositioned, the wind and rain created new leaks. Every so often I would wake up at night feeling water dripping on my face or my toes. That meant moving the bed in order to avoid leaks on my bed.  During very strong winds it sometimes felt as if all the tarpaulins would be ripped off the roof. On one Sunday morning, the whole living room was literally flooded. And I spent over 1.5 hours mopping.

It feels as if I have experienced a tiny bit of how it must have felt during and immediately after the hurricane. Even though it is not really comparable, all my clothes, shoes etc. have all disappeared in the storm. And even if I was not here in Dominica, I have lost almost all of my possessions.

Together with my 2 African housemates, I have experienced a special time. Laughter, in-depth conversations and even a Friday night tradition was introduced. Only a 5-minute walk away BBQ chicken is sold every Friday night, in a little place alongside the road, it is called Popeye. Really delicious, and soon it became our Friday night joined meal. We became regular customers and very often got more pieces of chicken then what we had ordered.

We all seemed to love cake and once we had discovered Jammy’s Cheesecake Delights, well, I think you can guess for yourself ……

My Ugandan housemate was expecting and gave birth to a healthy baby girl on 14 March. All of a sudden, we had a very tiny person in the house. That was quite a bit of getting used to, and not always easy. After all, I do not have any children myself and suddenly I was confronted with it. At the same time, it was impossible not to love this beautiful little girl. So innocent, so sweet. And also nice to see all those mini clothes on the clothesline.

Together we have experienced that the windows being put back in, the roof moving from the living room to where it belongs. For Christmas we got internet/Wi-Fi, that was a very nice gift. And since last week we finally have hot water through a solar water heater on the roof. What a luxury after 4 months to finally have hot water to shower. I could have easily stayed there for an hour. It is so wonderful, unfortunately, this is not the case for everyone. Sadly, people still live in shelters or in tents, and many houses do not have a real roof, only tarpaulins. I, therefore, feel blessed.

In the meantime, I have been here for more than 4 months, and have worked hard almost from day 1. First at International Medical Corps and now as a volunteer at Lifeline.

And …. finally, one of the boxes with stuffed animals has arrived in Dominica. Sent on November 26th but held by PostNL. Re-sent on 23rd February and finally picked up at the post office here in Roseau. Where box no. 2 is, nobody really knows at the moment. It is still ‘in transit’, whatever that means. Soon I start giving out the stuffed toys, at the moment I am not sure where exactly.

Living with different people in one house all those months is not always easy. Besides your own bedroom, every space is shared, up to and including the bathroom, in my case. This requires a certain degree of adjustment from everyone to keep it liveable. At the same time, it also creates a bond, it is nice to be able to discuss things. Especially because it was a new experience for me to work for an international organization.

Eating together and also complaining about the fact that the Wi-Fi was once again slow, or that people back home had forgotten about the time difference. And how slow the processes sometimes go here.

Last week it was time to say goodbye, to people who started as strangers and have become friends. With the promise to keep in touch, and even to return as a volunteer to help in the Breadfruit House.

At the moment the house is a lot quieter and that feels strange. I myself am also looking for my own place. A next phase, for me as well. In terms of work I have put things in motion, so I can hopefully start working with temporary or part-time projects again.

And I still gather have ideas for the Breadfruit House. Step by step that becomes a plan, a place, a creative centre for children.

For now, I say ‘see you again’ at my next blog.

Love, Marieke

*************************************************************

Toen ik op 11 december mijn intrek nam bij Lifeline, had ik nooit gedacht in 4 maanden tijd met zoveel verschillende mensen in hetzelfde huis te wonen. Om je een idee te geven, er zijn hier boven 3 ruime slaapkamers. Een master met een eigen badkamer. De 2 andere kamers delen een badkamer. Verder is er een ruime keuken en woonkamer met een groot balkon. De familie woont beneden.

Op de dag dat ik arriveerde woonde er een Canadees, die werkt voor Digicel, een van de telefoonproviders hier. Hij was degene die op een avond de airconditioning aan deed, waardoor vervolgens alle stoppen doorsloegen. Tot op heden hebben we namelijk elektriciteit door een enorm lang verlengsnoer van het huis beneden. Ik was best wel pissig, omdat zelfs ik snapte dat je daarop geen airco kunt laten draaien, maar hij was dat blijkbaar vergeten.

De Canadees verhuisde kort daarna naar het huis van buren, en werd opgevolgd door een verpleegkundige uit Engeland. Die ook redelijk snel weer vertrok naar haar eigen stekje. Inmiddels was er een dame uit Oeganda komen wonen. Zij werkt voor UNFPA en is gebleven tot afgelopen zaterdag, 14 maart.

Na de verpleegkundige kwam er, heel kort, een andere Brit van All Hands & Hearts. Na 1,5 week werd hij gevraagd om in Mexico te helpen na de aardbeving van vorig jaar. En dus was de kamer weer leeg.

Kort daarna verscheen een jongeman uit Kenia, hij werkt voor CDAC, een organisatie die zich bezighoudt met communicatie na een (natuur)ramp. Ook hij is pas afgelopen donderdag, 12 april, vertrokken.

Uiteindelijk heb ik dus ruim 3 maanden in een huis gewoond met als buren Oeganda en Kenia. Een miniversie van de Verenigde Naties zeiden we als grap.

In die maanden is er veel veranderd. Toen ik kwam waren de kapotte ramen nog niet vervangen, lagen er tarpaulin doeken op dak. Was er geen internet en wifi en alleen koud water om te douchen.

Omdat het weken aan een stuk heeft geregend, betekende dat dus emmers strategisch neerzetten en soms ook overal handdoeken neer leggen, omdat er niet voldoende emmers waren. Elke ochtend opnieuw dweilen, emmers legen en handdoeken uitwringen. En al die tijd lag het nieuwe dak beneden in de woonkamer, te wachten tot het droog werd.

Ergens eind januari werd er begonnen met het dak en dat leverde weer nieuwe uitdagingen op. Omdat de doeken soms niet precies goed werden teruggelegd, ben ik regelmatig ’s nachts wakker geworden om het ergens lekte en ik water op mijn tenen of in mijn gezicht voelde. En midden in de nacht mijn bed moest verplaatsen om niet nat te regenen. Tijdens hele harde wind leek het regelmatig alsof alle doeken van het dak werden gerukt. Op een zondagochtend stond letterlijk de hele woonkamer blank. En ben ik ruim 1,5 uur bezig geweest met dweilen.

Het voelt alsof ik daardoor een heel klein beetje een idee heb gekregen hoe het tijdens en direct na de orkaan gevoeld moet hebben. Ook al is het niet echt te vergelijken, al mijn kleding, schoenen etc. is wel allemaal verdwenen in de storm. Ook al was ik niet hier in Dominica, ik ben wel bijna al mijn bezittingen kwijtgeraakt.

Samen met mijn 2 Afrikaanse huisgenoten heb ik een bijzondere tijd meegemaakt. Gelachen, diepgaande gesprekken gevoerd en een vrijdagavond traditie ingevoerd. Op 5 minuten lopen wordt elke vrijdagavond BBQ-kip verkocht, een tentje langs de weg, genaamd Popeye. Echt heerlijk, en al snel werd dat dus vaste prik op vrijdagavond. Zo zelfs dat we regelmatigs een extra stuk kip kregen als vaste klant.

We bleken allemaal nogal van cake te houden en toen we eenmaal Jammy’s Cheesecake Delights hadden ontdekt, nou dat laat zich raden……

Mijn Oegandese huisgenote was in verwachting en is op 14 maart bevallen van een gezonde dochter. Opeens hadden we een piepjong mensje in huis. Dat was best even wennen, en ook niet altijd even makkelijk. Ik heb tenslotte zelf geen kinderen en werd daar opeens best wel mee geconfronteerd. Tegelijk was het onmogelijk om niet van dit kleine mensje te houden. Zo onschuldig, zo lief. En ook gezellig om al die mini kleertjes aan de waslijn te zien.

Samen hebben we meegemaakt dat de ramen werden geplaatst, dat het dak verhuisde van de woonkamer naar waar het thuishoort. Met Kerst kregen we internet/wifi, dat was een heel fijn cadeau. En sinds vorige week hebben we eindelijk warm water door middel van een zonneboiler op het dak. Wat een luxe is dat na 4 maanden eindelijk onder een warme douche te staan. Ik had wel een uur willen blijven staan. Helaas geldt dit nog lang niet voor iedereen. Er wonen helaas nog steeds mensen in een shelter of in een tent, en veel huizen hebben nog altijd geen echt dak, alleen de tarpaulin doeken. Ik ben dus erg bevoorrecht.

Inmiddels ben ik alweer ruim 4 maanden hier, en druk aan de slag. Eerst bij International Medical Corps en nu weer als vrijwilliger bij Lifeline.

En …. eindelijk is één van de dozen met knuffels gearriveerd op Dominica. Op 26 november verstuurd maar door PostNL tegengehouden. Op 23 februari opnieuw verstuurd en kort geleden eindelijk opgehaald op het postkantoor, hier in Roseau. Waar doos nr. 2 is weet nog steeds niemand, nog altijd in transit. Wat dat ook mag betekenen. Binnenkort kan ik eindelijk de knuffels gaan uitdelen, waar precies dat weet ik nog niet.

Al die maanden samenwonen met verschillende mensen in 1 huis is niet altijd makkelijk. Behalve je eigen slaapkamer is alles gezamenlijk, tot en met de badkamer, in mijn geval.  Dat vraagt van iedereen een zekere mate van aanpassing om het leefbaar te houden. Tegelijk schept het ook een band, is het fijn om dingen te kunnen overleggen. Vooral omdat het voor mij een nieuwe wereld was om bij een internationale organisatie te werken.

Samen eten en ook samen klagen over het feit dat de wifi weer eens traag was, of dat mensen thuis even vergeten waren dat er een tijdverschil is met Dominica. En over hoe traag de processen hier soms gaan.

Afgelopen week was het tijd om afscheid te nemen, van mensen die van vreemden nu vrienden zijn geworden. Met de belofte om in contact te blijven, en zelfs als vrijwilliger terug te komen om te helpen in het Breadfruit House.

Momenteel is het huis een stuk stiller en dat voelt onwennig. Zelf ga ik ook op zoek naar mijn eigen stekje. Een volgende fase, ook voor mij. Qua werk heb ik van alles in gang gezet, zodat ik hopelijk snel weer met een tijdelijk of parttime project aan de slag kan.

En verzamel ik nog steeds alles wat ik aan ideeën heb voor het Breadfruit House. Stapje voor stapje wordt dat een plan, een plek, een creatief centrum voor kinderen.

Voor nu zeg ik ‘tot ziens’ bij mijn volgende Blog.

Liefs, Marieke

There is a first time for everything ~ Voor alles is een eerste keer.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Today I suddenly knew the subject of my new Blog. Not that there aren’t enough subjects. On the contrary, there is more than enough (perhaps even too much) to talk about. And yet I did not manage to find the right subject.

Until today. Today I was reminded that this year will be a year of ‘first times’. As you know, my parents both passed away last year. And so, birthdays, Mother’s and Father’s Day, all days that you experience without them for the first time. And that feels strange. Even though I already left for Dominica in November 2016, I often was able to talk to them via Skype or FaceTime. Absolutely not the same as visiting them in person, however still very nice.

There are also nice things that I do for the first time. I had a salsa lesson for the first time in my life. This confirmed that I am indeed as flexible as a broomstick. The teacher told me to only move my hips, I looked at him and said, but they are firmly connected to the rest of my body. Just be glad I haven’t stepped on your toes so far. Nevertheless, it was very nice to do and I might continue trying. Maybe at some point, my hips will actually know what to do.

Setting up a foundation was also something that I had never done before. The founding itself, with the help of a lot of wonderful people, went reasonably smooth. However, this is just the beginning. Now there is work to be done.  Fortunately, I can count on support from family and friends. The board of the Foundation now consists of 3 people, which is a great help. And I have received very good advice to make the website more appealing. Although I still have to manage that. My brother agreed to help me write a good and solid plan. Because I have lots of ideas but to actually make those in a plan, is a different thing altogether. And I need a plan to be able to apply for grant(s) to actually make my idea into a reality. I am therefore very happy with his help.

All things that I did not really think of before. And all of those are really the first time for me. And that is exciting. So exciting even that sometimes I think how I am going to do all this. And at the same quitting is not an option for me. On the contrary, the more people I talk to here in Dominica, the clearer it becomes, that there is a real need for it. I am taking small steps forwards, gradually going in the right direction. With the help of a lot of lovely people. I am very happy with all help, in every way, shape or form. A huge thank you to everyone who contributes to my mission, building the Breadfruit House, a creative centre for children!!!!

And that brings me back to my parents. I would like to believe that they are now looking at me with pride. That they understand better why I am here and stepping out of my comfort zone to do this all for the very first time. And that they are gently pushing me every once in a while, if I find it (quite often) difficult to walk up to people and ask for their help and/or advice.

Moving on to the next step in the realization of my mission!

‘See you’ at my next Blog, love,

Marieke

*******************************************************************************

Vandaag wist ik ineens waarover ik wilde Bloggen. Niet dat er niet genoeg onderwerpen zijn. In tegendeel zelfs, er is meer dan genoeg (misschien zelfs teveel) om te vertellen. En toch lukte het me niet om een onderwerp te vinden.

Tot vandaag. Vandaag werd ik eraan herinnerd dat dit jaar een jaar wordt van eerste keren. Zoals jullie weten zijn mijn beide ouders vorig jaar overleden. En dus zijn verjaardagen, Moeder- en Vaderdag, allemaal dagen die je voor de eerste keer meemaakt zonder hen. En dat voelt vreemd. Ook al was ik natuurlijk al sinds november 2016 vertrokken naar Dominica, toch heb ik vaak met hen contact gehad via Skype of Facetime. Absoluut niet hetzelfde als even op de koffie gaan, maar wel heel fijn.

Er zijn ook leuke dingen die ik voor de eerste doe. Ik heb voor het eerst van mijn leven salsa les gehad. Dat bevestigde overigens dat ik inderdaad zo lenig ben als een bezemsteel. En toen de leraar me vroeg alleen mijn heupen te bewegen, zei ik, maar die zitten vast aan de rest van mijn lichaam. Ben blij dat ik nog niet op je tenen heb getrapt. Desalniettemin was het erg leuk om te doen en krijgt het misschien wel een vervolg. En misschien dat mijn heupen ooit gaan begrijpen wat er van hen verwacht wordt.

Het oprichten van een Stichting was ook iets dat ik nog nooit had gedaan. Het oprichten zelf, met hulp van allemaal lieve mensen, is redelijk vlot verlopen. Alleen is dat nog maar het begin. Nu moet ik echt aan de bak. Gelukkig kan ik rekenen op steun van familie en vrienden. Het bestuur bestaat inmiddels uit 3 personen, en dat helpt al enorm. En ik heb heel goed advies gekregen om de website representatiever te maken, nu nog de uitvoering daarvan. Mijn broer wil me graag helpen bij het schrijven van een plan. Ik heb nl. heel veel ideeën maar het lijkt voor mij op een enorme berg woorden, waar ik niet echt iets concreets van kan maken. Zo concreet dat ik daarmee weer bij organisaties kan aan kloppen om subsidie voor mijn plan. Ik ben daarom heel blij met zijn hulp.

Allemaal zaken die ik niet echt van tevoren had bedacht. Die dus voor mij echt de eerste keer zijn. En dat is best spannend. Zo spannend zelfs dat ik soms denk hoe ga ik dit allemaal doen. En tegelijk is opgeven geen optie voor mij.  In tegendeel zelfs. Hoe meer mensen ik hier op Dominica spreek, hoe duidelijker het wordt, dat er echt wel behoefte aan is. Dus ga ik met kleine stapjes vooruit, langzamerhand in de goede richting. Met hulp van heel veel lieve mensen. Ik ben heel erg blij met alle hulp, op allerlei gebied. Dank aan iedereen die bijdraagt aan mijn missie, het bouwen van het Breadfruit House, een creatief centrum voor kinderen!!!!

En dat brengt me in gedachten dan toch weer even terug bij mijn ouders. Ik wil graag geloven dat ze nu met trots naar me kijken. Dat ze beter begrijpen waarom ik hier ben en dit allemaal voor de allereerste keer durf te doen. En me af en toe een duwtje in de rug geven, als ik het (nog regelmatig) lastig vind om op mensen af te stappen en hun hulp en/of advies te vragen.

Op naar de volgende stap in de realisatie van mijn missie!

‘Tot ziens’ bij mijn volgende Blog, liefs,

Marieke

 

A rainbow almost every day. Bijna elke dag wel regenboog.

I have been back on Dominica for over a month now. Time for the first Blog of 2018. And a lot has happened in that month, I have enough to share.

I had an overnight stay on St. Maarten and got a bit of an idea of what Dominica would look like. Tremendous damage, almost no building without scares of Hurricane Irma. And I was happy to see nature was fighting back already. That gave me hope for Dominica, where I landed the next day. The road from the airport goes across the island and the sight of the rainforest was so incredibly sad. Much more than I expected. On some of the mountains, none of the trees seemed to have survived. They just stand there, without bark, like matchsticks in a graveyard. Not a single leaf, just dead. The damage to buildings and houses is also immense.

And still a lot has already been done, in the capital, for example, roads and bridges have been cleaned from mud and pieces of galvanized. Still, more than 4 months after the Hurricane, most houses have no roof yet. And the cloths, called tarpaulins, that are used do not last forever. Unfortunately, it rained a lot in recent months up to today. More than usual as the locals tell me. The tarpaulins get soaked and the result is buckets everywhere and mopping every morning. Sometimes literally with the (rain) tap open.

At the same time, you start to notice that the people are returning to a ‘normal’ life. Although that will never be the same again. Everyone has a story which they very often like to share. Sometimes very distressing, almost unimaginable in what circumstances people now have to live. It is almost beyond belief that people are still living in shelters and tents, especially in this rainy weather, that must be horrible.

At the end of December, the state of emergency was officially withdrawn, the country has now started the phase of recovery. Since I have completed the course: Building Back Better, I know that there are fairly strict rules. For example, no organization will offer help if the government of a country does not ask for it. They determine what is needed and which organizations are asked to enter the country for help.

Now that the state of emergency is over, the number of people from the various organizations is also considerably reduced. In the end, it is, of course, the government who will take over and continue the road forwards. For the time being, however, there is still help everywhere, and that is also badly needed.

Unfortunately, the 2 boxes with stuffed animals, toys and reading books a.o. are still on their way. Meanwhile, I have asked PostNL to find out where they are stuck. And I check every day whether they might be on the island by now. I truly hope they arrive very soon, it has been over 2 months now.

For my own project The Breadfruit House, a safe home for children, I currently talk to a lot of people. Including for example UNICEF, but also someone who manages a number of the Child Friendly Spaces for UNICEF. I still know her from Lifeline and hope to visit some of these places together with her. I also met a primary school teacher, I am going to visit her school as soon as possible. The school has only been open for 2 weeks. She reacted very enthusiastically to my idea, it has been her wish for years to set up something like that. Besides that, I am also trying to an amount to pay school lunches for about 20/30 students, of her school, for a year. Their parents cannot pay for it. In total, my aim is to raise about € 1,000.00 and with your help that will work for sure.

And now the reason why this Blog is called a rainbow almost every day. Because it rains a lot, there is a rainbow almost every day. Often only visible for a brief moment, sometimes too brief to take a picture. However, I managed to take a few pictures. A rainbow symbolizes hope for me, hope I feel here on the island. Hope that a better future is being built, that jobs come back again. That a lot of fruit and vegetables will be available again. Every time I see a rainbow, I remember that hope.

Want to help raise the funds for the school lunches? Yes please!

Make a donation to the Bread & Fruit for Dominica Foundation:      NL93RABO0324083432 Stichting Bread & Fruit for Dominica or use PayPal Paypal.me/MariekeVanAsten

‘See you’ at my next blog,  love Marieke

*****************************************************************************

Inmiddels ben ik alweer ruim een maand terug op Dominica. Tijd dus voor de eerste Blog van 2018. En er is die maand heel veel gebeurd en dus is er genoeg te vertellen.

Ik had een overnachting op St. Maarten en kreeg daar dus al een beetje een idee hoe Dominica eruit zou zien. Enorme ravage, bijna geen enkel gebouw zonder schade. De natuur was daar al best wel groen. Vol verwachting landde ik dus de volgende dag op Dominica. De weg vanaf het vliegveld gaat dwars over het eiland en de aanblik van het regenwoud is zo ontzettend triest. Op sommige bergen lijkt geen enkele boom het te hebben overleefd. Ze staan daar, zonder bast, een beetje als luciferstokjes op een kerkhof. Geen enkel blad, gewoon dood. Ook de schade aan gebouwen en huizen is enorm.

En er is al heel veel gedaan, vooral in de hoofdstad is er al veel rommel opgeruimd en wegen en bruggen schoongemaakt. Helaas hebben, ruim 4 maanden na de orkaan, hebben de meeste huizen nog geen dak. En de doeken, genaamd tarpaulins, die nu worden gebruikt hebben geen eeuwige levensduur. Het heeft de afgelopen maanden, en momenteel nog steeds, heel veel geregend. De doeken raken doorweekt en het gevolg is overal emmers en elke ochtend dweilen. Soms letterlijk met de (regen)kraan open.

Tegelijkertijd begint merk je dat de bevolking weer enigszins terugkeert naar een ‘normaal’ leven. Al zal dat nooit meer hetzelfde zijn. Iedereen die ik hier spreek heeft een verhaal en wil dit vaak ook graag vertellen. Soms heel erg schrijnend, bijna onvoorstelbaar in welke omstandigheden mensen nu (noodgedwongen) moeten leven.  Er zijn bijvoorbeeld nog altijd mensen die in shelters en zelfs in tenten wonen, met dit weer moet dat afschuwelijk zijn.

Eind december is officieel de noodtoestand opgeheven, het land is nu begonnen aan de fase van herstel. Nu ik de cursus: Building Back Better heb gedaan, weet ik dat er vrij strikte regels zijn. Er komt bijvoorbeeld geen enkele organisatie helpen als de overheid van een land daar niet om vraagt.  Zij bepalen wat er nodig is en wie er daarvoor om hulp wordt gevraagd.

Nu de noodtoestand voorbij is, wordt het aantal mensen van de verschillende organisaties ook behoorlijk teruggebracht. Het is uiteindelijk natuurlijk de bedoeling dat het land dingen weer zelf oppakt. Voorlopig is er echter nog overal hulp aanwezig, en dat is ook hard nodig.

Helaas zijn de 2 dozen met knuffels en speelgoed nog altijd onderweg. Inmiddels heb ik PostNL gevraagd om uit te zoeken waar ze zijn blijven steken. En ik controleer elke dag of ze misschien toch inmiddels wel op het eiland zijn. Nu maar duimen dat ze snel tevoorschijn komen.

Voor mijn eigen project Het Breadfruit House, een veilig huis voor kinderen, spreek ik momenteel heel veel mensen. Waaronder UNICEF, maar ook iemand die voor UNICEF een deel van de Child Friendly Spaces beheert. Ik ken haar nog van Lifeline en hoop binnenkort samen met haar wat van deze plekken te bezoeken. Ook heb ik kennisgemaakt met een basisschool lerares, haar school wil ik binnenkort ook bezoeken. De school is pas sinds twee weken weer open.

Zij werd helemaal enthousiast van mijn idee, het is al jaren haar wens om iets dergelijks op poten te zetten. Bovendien is mijn streven om een bedrag in te zamelen om voor ongeveer 20/30 leerlingen, van haar school, een jaar lang school lunches te betalen. Hun ouders kunnen dat nl. niet. Totaal ongeveer € 1.000, en samen gaat ons dat zeker lukken.

En dan nu de reden waarom deze Blog bijna elke dag een regenboog heet. Omdat het nog steeds heel veel regent, is er bijna elke dag een regenboog te zijn. Vaak maar heel kort, soms zelfs te kort om een foto te maken. Toch is het me gelukt om een paar foto’s te maken. Die regenboog symboliseert voor mij de hoop die ik voel hier op het eiland. Hoop dat er een betere toekomst wordt gebouwd, dat banen weer terugkomen. Dat er weer veel groenten en fruit wordt verbouwd en verkocht. Elke keer als ik een regenboog zie, dan herinner ik me die hoop.

Wil je helpen om geld in te zamelen voor het school lunch project? Heel graag!

Doneer aan de Stichting Bread & Fruit for Dominica:

 NL93RABO0324083432 Stichting Bread & Fruit for Dominica                                            of met PayPal: Paypal.me/MariekeVanAsten

‘Tot ziens’ bij mijn volgende Blog, liefs Marieke

Resilience / Veerkracht.

It took a while, but finally, I found the time to write a new Blog. The last weeks before my departure were very busy, suddenly there so much I wanted or had to do before I left. And back in Dominica, wifi is a luxury. So the times I had wifi I was in a hotel lobby. And now, at the office at International Medical Corps, where I temporarily work as a program assistant.

At the end of December is usually the time when you look back on the year that is almost over. And what a special year has been 2017. Whenever I think back to everything that has happened, the word resilience comes to mind.

In May I went to the Netherlands because my dad was not well at all. He had the resilience to wait for me to come home, to spend some time with him before his passing. That still feels like a gift, the fact that I could be with him during the last part of his life. His passing asked resilience from me, because shortly thereafter I went back to Dominica and saying goodbye to my mom this time was much more difficult than the last time.

Apparently, she sensed that we would not see each other again. Because when I said goodbye to her and told her, as I always did, see you next time mom, her answer was, I cannot promise you that.

And she was right, although fortunately we still spoke to each other via Skype and Facetime, a few times. Her death came totally unexpected and again I needed resilience. In order not to panic at the thought that I would not be in the Netherlands in time to be able to say goodbye to her personally and be present at her cremation service. Harvey, the first heavy hurricane of the season caused quite a bit of stress with me to get a flight off of the island, fortunately, I made it in time.

Resilience is a word that certainly can be said about both my parents. Regardless of the situation, they always found a way to cope with life’s difficulties. Until the last moment, I admired my mom for her courage and perseverance, which is certainly needed for a life with Parkinson’s. And still, she kept her strength and did not lose her resilience to make the most of her life.

On the way to the Netherlands, I realized on the plane that I no longer ‘went home’. There was no more ‘home’. Due to all delays, even mom’s room was already empty, which had to be done within 5 days after her passing. I am glad that my brother and sister-in-law have taken care of this. Thank you!

As most of you know, it was then impossible for me to return to Dominica. Hurricanes Irma and Maria completely devastated both St. Martin and Dominica. And for a long time, it was not clear when I could go back. That made me very restless and fortunately, I had family and friends around me. By talking to them I was able to shift my focus. And concentrate on what I could do in the Netherlands to help the country and my friends here in Dominica.

And that worked. I was able to set up my own Company and Foundation and started raising funds,  collecting and buying stuffed animals and toys. Of which 2 boxes are on their way to Dominica. I also have worked hard to support Lifeline as their assistance @ a distance.

Resilience certainly applies to Dominica and her residents. After my return on 11 December, I was able to see with my own eyes what incredible damage hurricane Maria has caused. And how resilient the island is. Slowly everything turns green again, every tree that still has a bit of life in it, is showing leaves. And the inhabitants also picked themselves up and started to clean up and do whatever needs to be done. They are working very hard on all fronts to repair roofs, to reconnect electricity and water. To clean up streets, beaches and tourism sites.

Maybe that’s one of the reasons why I feel so at home here. The resilience of the island and its inhabitants.

I sincerely hope that 2018 will be a fantastic year for anyone reading this Blog, and also for my beautiful island of Dominica. And certainly also for myself, actively working to realize the plans for my Breadfruit House for Children.

Therefore, also support The Bread and Fruit for Dominica Foundation in 2018! Every contribution counts: NL93RABO0324083432 in the name of Stg. Bread & Fruit for Dominica. Or use my PayPal account Paypal.me/MariekeVanAsten.

‘See you’ at my next Blog in 2018!

Love, Marieke.

**********************************************************

Het heeft even geduurd, maar eindelijk heb ik de tijd gevonden om een nieuwe Blog te schrijven. De laatste weken voor mijn vertrek waren heel druk, opeens moest of wilde ik nog van alles. En terug in Dominica is wifi een luxe. Dus de keren dat ik wifi had, waren in een hotel lobby. En nu op kantoor bij International Medical Corps, waar ik tijdelijk werk als program assistant.

Eind december is meestal de tijd waarop je terugkijkt op het jaar dat bijna voorbij is. En wat een bijzonder jaar is 2017 geweest. Steeds als ik terugdenk aan alles wat er gebeurd is, komt het woord veerkracht in me op.

In mei ben ik naar Nederland gegaan omdat het slechter ging met papa. Hij had de veerkracht om te wachten tot ik thuis was. Dat voelt nog steeds als een cadeau, het feit dat ik bij hem kon zijn tijdens het laatste stukje van zijn leven. Zijn overlijden vroeg van mij weer veerkracht, omdat ik kort daarna weer terugvloog naar Dominica en het afscheid van mama deze keer veel moeilijker was dan de vorige keer.

Blijkbaar heeft ze aangevoeld dat we elkaar niet meer zouden zien. Want toen ik bij het afscheid nemen, zoals altijd, zei tot de volgende keer mama, was haar antwoord, dat kan ik niet beloven.

En ze kreeg gelijk, al hebben we elkaar gelukkig nog wel via Skype en Facetime gesproken. Haar overlijden kwam totaal onverwacht en opnieuw had ik veerkracht nodig. Om niet paniek te raken bij de gedachte dat ik niet op tijd in Nederland zou zijn om nog persoonlijk afscheid van haar te kunnen nemen en aanwezig te zijn bij haar crematie. Harvey, de eerste zware orkaan van het seizoen zorgde voor behoorlijk wat stress om van het eiland af te komen, gelukkig is het uiteindelijk allemaal goed gekomen.

Veerkracht is een woord dat zeker ook bij mijn ouders hoort. Ongeacht de situatie, zij hebben zich er altijd weer doorheen geslagen. Tot het laatste moment heb ik mama bewonderd om haar moed en doorzettingsvermogen, dat zeker nodig is voor een leven met Parkinson. En telkens opnieuw een stapje terug te doen, zonder je veerkracht te verliezen.

Onderweg naar Nederland realiseerde ik me in het vliegtuig dat ik niet meer ‘naar huis’ ging. Thuis was er niet meer. Door alle vertraging was zelfs de kamer van mama al leeg, dat moest binnen 5 dagen na haar overlijden. Ik ben blij dat mijn broer en schoonzus daarvoor hebben gezorgd.  Dank jullie wel!

Zoals de meeste van jullie wel weten, was het daarna voor mij onmogelijk om terug te keren naar Dominica. Orkanen Irma en Maria hebben flink huisgehouden op St. Maarten en Dominica. En lange tijd was niet duidelijk wanneer ik terug zou kunnen. Dat maakte me onrustig en gelukkig had ik lieve familie en vriendinnen om me heen. Door met hen te praten kon ik mijn focus verleggen. Me richten op wat ik in Nederland kon doen om het land en mijn vrienden hier in Dominica te helpen.

En dat is gelukt. Mijn eigen bedrijf en Stichting opgericht, en begonnen met het inzamelen van geld en verzamelen van knuffels en speelgoed. Waarvan 2 dozen inmiddels onderweg zijn Dominica. En ik heb hard gewerkt om Lifeline als assistance @ a distance te ondersteunen. Veerkracht is zeker van toepassing op Dominica en haar bewoners. Na mijn terugkeer op 11 december heb ik met eigen ogen kunnen zien, wat een enorme schade orkaan Maria heeft aangericht. En hoe veerkrachtig de natuur en de mensen zijn. Langzaam wordt alles weer groen, elke boom waar nog een beetje leven in zit, laat alweer blad zien. En ook de inwoners gaan er weer voor. Er wordt op alle fronten hard gewerkt om daken te repareren, elektriciteit en water weer aan te sluiten. Straten, stranden en toeristische plekken worden schoongemaakt.

Misschien is dat wel één van de redenen waarom ik me hier zo thuis voel. De veerkracht van het eiland en haar bewoners.

Ik hoop van harte dat 2018 een fantastisch jaar wordt, voor iedereen die deze Blog leest, en ook voor mijn prachtige eilandje Dominica. En zeker ook voor mezelf, actief aan de slag om de plannen voor mijn Breadfruit Kinderhuis te realiseren.

Steun daarom ook in 2018 The Bread and Fruit for Dominica Foundation! Elke bijdrage telt: NL93RABO0324083432 op naam van Stg. Bread & Fruit for Dominica. Of gebruik mijn PayPal account: Paypal.me/MariekeVanAsten.

‘Tot ziens’ bij mijn volgende Blog in 2018.

Liefs, Marieke